فصلنامه در عین فراهمسازی بستری برای انتشار گسترده و ترویج دانش، حقوق بنیادین نویسندگان را نیز محفوظ میدارد.
حفظ کپیرایت (یا حقمؤلف) توسط نویسنده
نویسندگان حقمؤلف و حقوق انتشار آثار خود را که در فصلنامه منتشر میشود، بهصورت نامحدود حفظ میکنند. این رویکرد برخلاف مدلهایی است که نویسندگان را ملزم به انتقال کامل حقمؤلف به ناشر میکنند.
مجوز بهرهبرداری
تمامی محتوا تحت مجوز CC BY-NC 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/deed.en) منتشر میشود. این مجوز «انتساب-غیرتجاری» به عموم مردم اجازه میدهد که اثر را برای مقاصد غیرتجاری به اشتراک گذاشته یا بازنشر کنند، مشروط بر آنکه استناد مناسب به نویسندگان اصلی و نشریه صورت پذیرد.
مجوزهای مربوط به آثار اشخاص ثالث
چنانچه مقالهای شامل موادی (مانند اشکال، جداول، تصاویر یا قطعات متن) باشد که پیشتر در جای دیگری منتشر شده یا توسط شخص ثالثی خلق شده است، نویسندگان موظفاند پیش از ارسال مقاله، اجازهنامه کتبی مالک حقمؤلف را برای هر دو قالب چاپی و آنلاین دریافت کنند. نویسندگان باید اطمینان حاصل کنند که حقوق لازم به شرح زیر احراز شده است:
انتساب و استناد
استناد مناسب به تمامی مطالب متعلق به اشخاص ثالث باید در مقاله گنجانده شود. اگر مقاله به صورت دسترسی آزاد منتشر شود اما حاوی مطالبی باشد که نویسنده مجوز بازاستفاده برای «دسترسی آزاد» را برای آنها ندارد، این موضوع باید به وضوح در یک عبارت توضیحی قید شود؛ در این عبارت باید جزئیات انتشار اصلی ذکر شده و تصریح شود که این بخش خاص تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنزِ مقاله قرار نمیگیرد. از آنجا که فصلنامه یک ناشر علمی است، برای بازاستفاده از مطالبی که تحت مجوزهای غیرتجاری (مانند CC BY-NC 4.0 دسترسپذیر در https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/deed.en) هستند نیز معمولاً کسب اجازه صریح یا مذاکره را الزامی میداند.
عواقب عدم دریافت مجوز
هرگونه مطلبی که بدون مدرک روشن مبنی بر اخذ مجوز دریافت شود، چنین فرض خواهد شد که متعلق به خود نویسندگان است. کوتاهی در دریافت مجوزهای لازم برای آثار دارای حقمؤلف میتواند منجر به تأخیر قابل توجه در انتشار یا حذف آن بخش از اثر نهایی، یا موارد لازم دیگر گردد.