دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 31 2 2026 06 22 Plausible Scenarios for Iranian Theater on the 2041 Horizon سناریوهای محتمل تئاتر ایران در افق 1420 هجری شمسی 9 25 104442 10.22059/jfadram.2025.402027.616126 FA مجید سرسنگی دانشیار گروه آموزشی هنرهای نمایشی دانشکده ی هنرهای نمایشی و موسیقی پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران. مقصود فراستخواه استاد گروه برنامه‌ریزی توسعه آموزش‌عالی، رشته برنامه ریزی و توسعه آموزش عالی، موسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی. احد رضایان قیه باشی استادیار گروه آینده پژوهی، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. محمود فتح اللهی دانشجوی دکتری مطالعات تئاتر، دپارتمان تئاتر دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران Journal Article 2025 09 08 In the contemporary world, defined by rapid technological changes, generational shifts, and socio-political complexities, cultural institutions like theater are confronted with new and fundamental questions. Iranian theater has been faceing significant challenges, including restrictive policymaking, inefficient management, a widening gap between artists and new audiences, as well as the impact of new technologies manifesting as imitative, commercial, or meaningless form-oriented, drama-centric productions. A theater that fails to recognize its new rationale and functions, relying on outdated content and forms within rigid frameworks (of any kind), cannot respond to the questions and needs of today’s audiences. Consequently, it is doomed to social disconnection and eventual disintegration. The future of Iranian theater lies at the intersection of paradigmatic shifts, global megatrends, internal factors, and various uncertainties. Key challenges and uncertainties include the transition beyond text-centric drama, the accelerated pace of new technologies, and the nature of audience engagement. By maintaining current perspectives and approaches, and besieged by emerging uncertainties, Iranian theater will be propelled into unknown and perilous futures for which it is unprepared. Moreover, if existing trends continue, new and formidable competitors—such as cyberspace, home-viewing platforms, video games, and online entertainment—will pose a serious threat. To this end, there is a need for new visions and scenarios of alternative futures, enabling the sector to envision and dream about its unique capacities and characteristics in the times to come. The primary objective of this research is to describe narratives and map out consistent and plausible scenarios for the future of Iranian theater on the 1420 (2041) horizon. Employing the “Scenario-Based Planning” methodology, this study gathered data through a systematic literature review and semi-structured interviews with experts from the fields of theater and futures studies. Data analysis was conducted using an “expert panel” and the software tools “Micmac” (for structural analysis) and “ScenarioWizard” (for scenario development). In the course of this research, following a cross-impact analysis of influential factors, six key driving forces were identified: “governance changes at the macro-level, particularly in arts and theater,” “reflection of technological changes in arts and theater,” “economic transformations in theater,” “reflection of social transformations in the future of theater arts,” “paradigmatic, conceptual, and value-based shifts in theater arts,” and “the agency of reference groups and the professional theater community.” Two critical uncertainties—“changes in theater governance” and “the reflection of social transformations in theater”—were selected as the main axes for the scenario matrix. Accordingly, four plausible scenarios for the future of Iranian theater were developed and compared, titled: “Let Me Dance…”, “The Old Frame”, “The Clever Bird”, and “Caught in the Game”. The findings of this research would enable policymakers and stakeholders in Iranian theater to proactively address changes with a deeper understanding of plausible futures and to take steps toward shaping a desirable prospect. Therefore, the interplay of policies, behaviors, and interactions among the key actors of Iranian theater at all levels will steer its future trajectory toward one of the plausible scenarios described in this paper. آینده تئاتر ایران، در تقاطع تغییرات پارادایمیک سیاسی و فرهنگی و همچنین کلان‌ روندها و عدم قطعیت‌های مختلف (به‌ویژه تغییرات اجتماعی) قرارگرفته است. هدف اصلی این پژوهش، توصیف روایت‌ها و ترسیم سناریوهای سازگار و محتمل برای آیندۀ تئاتر ایران در افق ۱۴۲۰ است. این تحقیق با بهره‌گیری از روش برنامه‌ریزی مبتنی بر سناریو، به گردآوری داده‌ها از طریق مرور نظام‌مند منابع و مصاحبه‌های نیمه ساختاریافته با خبرگان عرصه‌های تئاتر و آینده‌پژوهی پرداخته است. تحلیل داده‌ها با استفاده از پنل خبرگان و نرمافزارهای میک‌مک (Micmac) و سناریوویزارد (Scenario Wizard) صورت پذیرفته است.در فرایند این پژوهش، پس از تحلیل اثرات متقابل مؤلفه‌های اثرگذار، شش پیشران کلیدی استخراج و دو عدم قطعیت بحرانی یعنی؛ «تغییرات حکمرانی در تئاتر» و «بازتاب تحولات اجتماعی در تئاتر» به‌عنوان محورهای اصلی ماتریس سناریوها انتخاب شدند. بر این اساس، چهار سناریوی محتمل آینده تئاتر ایران؛ با عناوین: «بگذار برقصم…»، «قاب کهنه»، «مرغ زیرک» و «اندرخم چوگان»، تدوین و با یکدیگر مقایسه شدند. نتایج این پژوهش، سیاست‌گذاران و کنشگران تئاتر ایران را قادر می‌سازد تا با درک عمیق‌تری از آینده‌های محتمل، به‌صورت پیش‌دستانه با تغییرات مواجه شده و در جهت سیاست‌گذاری‌ها و اقدامات مدبرانه و تاب آورانه برای چرخش از سناریوی‌های بدبینانه‌ای‌ مانند «اندرخم چوگان» به‌سوی سناریوی مطلوب «بگذار برقصم ...» گام بردارند.

https://jfadram.ut.ac.ir/article_104442_23887e1e22a0447476d40ade4fc72ec5.pdf

دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 31 2 2026 06 22 An Examination of the Structure of Imaginary According to Gilbert Durand in the Anime Naruto Shippuden پژوهشی در مبانی تخیل از منظر ژیلبر دوران در انیمۀ ناروتو شیپودن 27 42 99703 10.22059/jfadram.2024.383157.615947 FA زهرا موسوی دانشجوی دکترای تخصصی رشته پژوهش هنر، گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. حسن بلخاری استاد گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2024 11 03 The anime Naruto Shippuden, which intricately blends mythological and modern elements, has garnered a significant fan base in Iran. This study seeks to delve into the imaginative and symbolic components of this anime using the analytical framework of Gilbert Durand. Durand’s approach to imagination is unique, as it is shaped by mythological and anthropological perspectives deeply inspired by the philosophies of prominent thinkers such as Henry Corbin, Gaston Bachelard, and Carl Jung. By engaging with these philosophies, Durand offers a profound understanding of how myth and symbolism influence the human psyche, especially within the realm of artistic and cultural expressions like Naruto Shippuden. This research aims not only to analyze these elements but also to offer conceptual guidance for the creation of similar domestic animations in Iran, which could resonate with local audiences while drawing upon cultural traditions. The study intends to explore how this anime transmits cultural motifs and archetypes that resonate with Iranian adolescents, influencing their understanding of heroism, sacrifice, and the struggle between good and evil. By examining these motifs, this research also aims to highlight how such narratives can shape the collective imagination and identity of young viewers. The study is qualitative in nature and applied in terms of its objective, focusing on imagination-related frameworks to interpret the anime’s content. The research data are primarily gathered through library studies, involving a thorough review of relevant literature and the anime’s thematic elements. The research method employed is descriptive and analytical, enabling a deep exploration of the anime’s mythological and symbolic dimensions. Anime Naruto Shippuden is placed within what Durand refers to as the nocturnal order of the image, particularly due to its apocalyptic themes, Naruto’s role as a savior figure, the presence of a goddess-like entity, and the symbolic tree of life. These elements are indicative of the nocturnal imagery, where themes of death, rebirth, and salvation are dominant. However, the diurnal order of the image and symbols also emerges prominently in the anime, especially during its intense combat scenes. The battles are not just physical confrontations but symbolic struggles between opposing forces, embodying the conflict between light and darkness, life and death, as well as creation and destruction. These scenes feature symbolic representations that are crucial to understanding the narrative's deeper meanings. Of particular significance are the triadic roles of the victim, the reviver, and the avenger, that align with Durand’s theories of symbolic and spiral structures. Moreover, Naruto Shippuden draws heavily from various mythological sources, including Japanese myths like Izanami and Izanagi, as well as broader archetypal themes such as creation, the forbidden fruit, the tree of life, and the sage figures like Jiraiya, the Toad Sage. The anime also references the six paths of Buddha, reflecting its integration of both Eastern and Western mythological traditions, making it a rich text for symbolic analysis. Through this study, the researcher hopes to provide insights that can be applied to the creation of culturally resonant animations in Iran. انیمۀ ناروتو شیپودن با تلفیق عناصر اسطوره‌ای و مؤلفه‌های مدرن، نمونه‌ای مناسب برای تحلیل ساختارهای تخیلی در روایت تصویری معاصر است. هدف این پژوهش، تبیین ساختار تخیل حاکم بر این مجموعه بر اساس چارچوب اسطوره‌شناختی ژیلبر دوران است. این تحقیق با رویکرد کیفی و به روش تحلیل اسطوره‌شناختی انجام شده و داده‌ها از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و مشاهدۀ نظام‌مند گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد مؤلفه‌های نظام روزانه عمدتاً در صحنه‌های نبرد، تقابل و دلاوری حضور دارند، در حالی‌که تم آخرالزمانی مجموعه، منجی‌بودن شخصیت محوری، حضور خدابانو و نماد درخت زندگی در ساختار ترکیبی نظام شبانه قرار می‌گیرند. الگوی نمادین سه‌وجهی قربانی، احیاگر و انتقام‌گیرنده به‌صورت ساختاری مارپیچی در سیر روایی فصل‌های مجموعه عمل می‌کند؛ بدین معنا که این نقش‌ها در آغاز روایت از سه شخصیت اصلی شکل می‌گیرند، با پیشرفت روایت و ارتقای سطح مهارت‌ها تا مرتبۀ خدایان جهان داستانی (در دیگر شخصیت‌ها) بسط می‌یابند و در نهایت، در بازگشتی ساختاری، دوباره به همان سه شخصیت اصلی بازمی‌گردند، در حالی‌که سطح وجودی و مهارتی آنان نسبت به آغاز مجموعه دگرگون شده است. نتیجۀ پژوهش نشان می‌دهد تخیل در این انیمه واجد ساختاری پویا، مارپیچ‌وار و اسطوره‌محور است که با الگوی دوران انطباق دارد.

https://jfadram.ut.ac.ir/article_99703_1adc416c83c2ec3cd2d6989dc97c27da.pdf

دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 31 2 2026 06 22 Phenomenology of the Body in Cinema: The Distinction between Leib and Korper in Body Representation and the Spectator's Experience Case Study Rosemary’s Baby Movie پدیدارشناسی بدن در سینما: بررسی تمایز لایپ و کورپر در بازنمایی بدن و تجربه مخاطب مورد مطالعاتی فیلم بچه رزماری 43 55 102160 10.22059/jfadram.2025.393100.616058 FA یاشار کریمی دکتری فلسفه هنر، گروه فلسفه هنر، دانشکده هنر و معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. محمد شهبا استاد گروه سینما، دانشکده سینما تئاتر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. Journal Article 2025 04 12 The phenomenological study of the body in cinema, as articulated through Merleau-Ponty’s references to film in his lectures on the bodily relationship between the spectator and cinema, has become one of the most influential theories in film studies. According to this framework, the spectator engages with cinematic elements—such as narrative, cinematography, and editing—through an embodied mode of perception. This theory gained further prominence as film phenomenology evolved beyond classical realism. Prior to Merleau-Ponty, however, Husserl laid the groundwork for phenomenological inquiry by distinguishing between two forms of the body: Körper (the physical, objective body) and Leib (the lived, subjective body). In Husserl’s philosophy of the body, human cognition and perception are deeply tied to Leib, which he posited as the phenomenological center of the world—the source from which meaning arises. In contrast, Körper merely represents the observable manifestation of human presence. This distinction between Körper and Leib has profoundly influenced film phenomenology. The spectator’s visual perception of cinema has been reimagined through innovative concepts such as the "tactility" of film, while the body in cinema has come to encompass multiple dimensions: the body of the spectator, the bodies of characters within the film, and even the camera as a metaphorical body. This research through a descriptive-analytical approach examines Husserl’s duality of the body in Roman Polanski’s Rosemary’s Baby (1968), employing a descriptive-analytical methodology informed by theories of the body in cinema, particularly those of Vivian Sobchack and Laura Marks. By analyzing this distinction, the research aims to propose a new perspective on embodied phenomenology in film studies. The investigation ultimately concludes that Husserl’s framework not only clarifies the physical (and even biological) relationship between the spectator and the film but also revitalizes a body-centered phenomenological approach to film interpretation. Furthermore, it enables the prediction of spectator behavior across genres, particularly in horror cinema, by foregrounding the ways in which films engage the viewer’s corporeal and sensory experience. For instance, in Rosemary’s Baby, the claustrophobic cinematography, disorienting sound design, and visceral portrayal of Rosemary’s bodily vulnerability activate the viewer’s Leib (lived body), eliciting physiological responses such as tension and dread. The camera’s intrusive framing mimics the protagonist’s psychological entrapment, while the film’s haptic textures—such as the chilling proximity of objects and bodies—invoke a tactile dimension of viewing. By unsettling the boundary between the spectator’s body and the film’s diegetic world, Polanski’s work exemplifies how horror cinema manipulates embodied perception to amplify affective engagement. This phenomenological approach not only reaffirms the centrality of the body in cinematic experience but also offers a methodological tool for analyzing how films physically and metaphorically "touch" their audiences. Ultimately, revisiting Husserl’s Körper/Leib duality through films like Rosemary’s Baby revitalizes phenomenology’s relevance to contemporary media studies. It offers a methodological bridge between abstract theory and spectatorial affect, enabling scholars to analyze how films “touch” their audiences—both physically and metaphorically. By centering the lived body, phenomenology reaffirms cinema as an art of embodied experience, where watching a movie means being in Körper/Leib experience. علیرغم گستردگی مطالعات پدیدارشناختی در سینما، تمایز مبنایی میان «بدن فیزیکی» (کورپر) و «بدن زیسته» (لایپ) در تحلیل‌های ژانر محور، به‌ویژه در سینمای وحشت، کمتر مورد تدقیق عملیاتی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف پر کردن این شکاف پژوهشی و ارائه خوانشی نو از تجربه بدن‌مند مخاطب، به دنبال واکاوی تعامل این دو ساحت بدنی در فیلم بچه رزماری اثر پولانسکی است. این تحقیق با روش توصیفی-تفسیری و بر پایه پدیدارشناسی هوسرلی، این پرسش را مطرح می‌کند که تقابل میان بدن به‌مثابه ابژه و بدن به‌مثابه مرکز معنا، چگونه در فرم سینمایی ژانر وحشت نمود می‌یابد. یافته‌ها نشان می‌دهد که با کاربست تمایز کورپر-لایپ، می‌توان تبیینی نو از درگیری حسی مخاطب ارائه داد؛ به‌طوری‌که در این ژانر، از طریق مخدوش شدن مرز میان بدن زیسته تماشاگر و بدن فیزیکیِ بازنمایی‌شده، نوعی «هم‌آمیزی پدیدارشناختی» رخ می‌دهد. نتایج این پژوهش علاوه بر احیای خوانش‌های بدن‌مند، چارچوبی تحلیلی برای واکاوی واکنش‌های ادراکی مخاطب در مواجهه با سینمای وحشت فراهم می‌سازد.

https://jfadram.ut.ac.ir/article_102160_083da7ca7bf55099a474e9f5aff812e8.pdf

دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 31 2 2026 06 22 Assessing Daniel Yacavon's Critique of Merleau-Ponty's Film Theory تحلیل انتقادی نقد دنیل یاکاوون بر پدیدارشناسی فیلم مرلوپونتی 55 65 100698 10.22059/jfadram.2025.388921.616011 FA محمدجواد فراهانی دانشجوی دکتری پژوهش هنر، گروه پژوهش هنر،دانشکده هنرهای کارآفرینی،دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. مرضیه پیراوی ونک استاد گروه پژوهش هنر، دانشکده هنرهای کارآفرینی،دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. Journal Article 2025 01 16 This study aims to critically evaluate Maurice Merleau-Ponty's phenomenological film theory, specifically addressing the critiques posed by the contemporary philosopher Daniel Yacavone. Merleau-Ponty’s theory characterizes cinema as a "temporal gestalt," where meaning is dynamically constructed through the interaction between individual film elements and the overall structure. This research seeks not only to reassess Yacavon’s criticisms but also to highlight the enduring relevance and potential areas for expansion of Merleau-Ponty’s ideas within the field of film studies. Daniel Yacavone, as a theorist in the field of film philosophy, focuses on certain limitations of Merleau-Ponty's film theory and presents four fundamental critiques. Employing a qualitative and critical approach, this study revisits the core concepts of Merleau-Ponty's phenomenology of cinema, while thoroughly examining the specific critiques made by Yacavone. Yacavone’s main points of contention include Merleau-Ponty’s alleged insufficient attention to technical elements such as camera movement and mise-en-scène; an incomplete understanding of the concept of the body; and an overemphasis on human experience, thus neglecting non-human perspectives and a failure to consider the cultural and symbolic meanings embedded in films. Through detailed textual analysis of primary and secondary sources, this research explores the validity and implications of Yakavon's arguments against the theoretical framework established by Merleau-Ponty. The findings reveal that although Yakavon’s critiques successfully highlight certain aspects that Merleau-Ponty’s initial theory might have overlooked, they often fail to appreciate the depth of Merleau-Ponty’s insight regarding the role of the body in perception and the integral nature of temporality in cinematic experience. Contrary to Yakavon’s interpretations, Merleau-Ponty places significant emphasis on the temporal experience as opposed to mere bodily presence, suggesting a more intricate interplay of bodily engagement within filmic perception. Furthermore, this study points out that while Merleau-Ponty’s approach could benefit from integrating more robust discussions of technical, cultural, and symbolic dimensions, it still provides a profound foundational framework for understanding cinematic experiences. The results of the research show that Merleau-Ponty's meaning of the role of the body in perception is in conflict with Yacavone’s claim. Also, for Merleau-Ponty, the more important principle is temporality, not embodiment as mentioned in Yacavone’s reading. The study concludes that Merleau-Ponty’s phenomenological film theory, despite the critiques brought forward by Yacavone, is a crucial theoretical resource in film studies. Yacavon’s criticisms, while valuable, push the discourse forward by prompting a deeper reevaluation and extension of phenomenological approaches to include contemporary cinematic techniques and cultural theories. This research advocates for a renewed engagement with Merleau-Ponty's phenomenology, suggesting adaptations that incorporate contemporary perspectives to enrich the understanding of film as a medium. It underscores the necessity of revisiting and adapting Merleau-Ponty's insights to meet the evolving analytical demands of modern film studies and to effectively bridge the gaps identified by Yacavone. مطالعه پیش‌رو به‌منظور سنجش نقد دنیل یاکاوون بر نظریه فیلم مرلوپونتی انجام شده است. این پژوهش ماهیت کیفی دارد و به‌منظور دستیابی به هدف پژوهش از روش پژوهش تحلیل فلسفی استفاده شده است. در این‌روش با ارجاع به مبانی فلسفیِ یک فیلسوف و شرح‌های مرتبط با آن مقاله‌ای که به‌عنوان مورد مطالعاتی انتخاب شده است ارزیابی می‌شود. در میان انواع نظریه‌های پدیدارشناسانه فیلم به نظریه فیلم مرلوپونتی کمتر پرداخته شده است درحالی‌که ویژگی‌های متمایز نظریه فیلم مرلوپونتی شایان مطالعه دقیق‌تر است. دنیل یاکاوون به‌عنوان تئوریسین‌ در زمینه فلسفه فیلم چهار نقد اساسی درباره نظریه فیلم مرلوپونتی مطرح می‌کند که از جمله آن‌ها می‌توان به عدم توجه کافی مرلوپونتی به عناصر تکنیکی مانند میزانسن و برداشت ناقص این فیلسوف از مفهوم بدن اشاره کرد. یاکاوون استدلال می‌کند که سینما می‌تواند تجربه‌هایی فراتر از زیست انسانی ارائه دهد و نقش تکنیک در خلق معانی چندلایه اهمیت دارد. این پژوهش در تلاش است تا نقد یاکاوون را مورد ارزیابی قرار دهد و با ورود به حوزه فرانقد بار دیگر لزوم بازگشت به نظریه فیلم مرلوپونتی را یادآور شود. نتایج پژوهش نشان می‌دهد مقصود مرلوپونتی از نقش بدن در ادراک با ادعای یاکاوون در تضاد است. هم‌چنین برای مرلوپونتی برخلاف ادعای یاکاوون آنچه در درجه اول اهمیت دارد اصل زمان‌مندی است نه بدن‌مندی.

https://jfadram.ut.ac.ir/article_100698_21b20a6d9229c36b24c96abfe1eceb93.pdf

دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 31 2 2026 06 22 The Genealogy of Tak-Dast Music in Mazandaran: From Ritual Tradition to Popular Music تبارشناسی موسیقی تَک‌دَست در مازندران: از سنت آیینی تا موسیقی مردم‌پسند 67 77 101598 10.22059/jfadram.2025.391248.616039 FA جعفر آقابرارنیا گودرزی دانشجوی دکتری جامعه شناسی فرهنگی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم ارتباطات و مطالعات رسانه، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. زهرا قاسمی استادیارگروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم ارتباطات و مطالعات رسانه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. امیرمسعود امیر مظاهری دانشیار جامعه‌شناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم و ارتباطات و مطالعات رسانه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 03 04 This study investigates the discursive transformations and power relations that have shaped the emergence and evolution of Tak-Dast music in Mazandaran, a region in northern Iran. Originally rooted in ritual contexts linked to local wrestling traditions, Tak-Dast has undergone a profound transformation into a form of digital popular music. The research seeks to examine how this shift reflects broader dynamics of social change, gender relations, and technological mediation. The central research question guiding this inquiry is: How can Michel Foucault’s genealogical method be employed to analyze the historical processes of exclusion, legitimization, and reproduction of Tak-Dast music within socio-cultural and political structures? The study employs Foucault’s genealogical approach, emphasizing historical discontinuities and the embeddedness of knowledge within power relations. To investigate the cultural life of Tak-Dast, the study integrates digital ethnography to examine how the genre is circulated, performed, and consumed on social media platforms. Data collection involved a diverse array of sources: 12 in-depth interviews with Tak-Dast performers, 17 archival interviews, 10 interviews with consumers of the genre, and 10 interviews with critics—amounting to 49 interviews in total. In addition, 15 field observations were conducted in wedding and ritual settings to document the live performance contexts of Tak-Dast. In the digital sphere, 20 recorded performance videos, 120 audiovisual clips, and 23 textual sources (e.g., media coverage, critical reviews, and analytical essays) were analyzed to trace the genre’s discursive transformations. This methodological combination enabled a multi-layered analysis of Tak-Dast as a cultural and symbolic practice. The findings reveal three major patterns of transformation in the discourse surrounding Tak-Dast music: Ritual to Popular Re-articulation: Tak-Dast, once confined to ritual wrestling ceremonies and male-dominated communal gatherings, has been decoupled from its original context and repositioned as a genre of urban entertainment and festive celebration. Hybridization and Aesthetic Shifts: The genre has increasingly incorporated elements from Persian pop, rap, and regional musical traditions (e.g., Kurdish, Turkish), contributing to its aesthetic diversification and expanding its audience. While this hybridization enhances accessibility, it simultaneously raises discourse on authenticity and cultural dilution. Gendered Reframing and Digital Participation: Women's growing involvement—as dancers, performers, and content producers—has altered the gendered dynamics historically embedded in Tak-Dast. Their participation in digital platforms like Instagram and YouTube challenges masculine hegemony and enables alternative subjectivities to emerge. These discursive changes are closely tied to shifts in power relations and identity politics in contemporary Mazandaran. The expansion of Tak-Dast into the digital realm not only provides new modes of visibility but also fosters a contested space where tradition is redefined and negotiated. Tak-Dast music exemplifies a complex cultural site where heritage, power, and innovation converge. Far from being a static folkloric artifact, it operates as a dynamic medium through whereby local communities express resistance, assert cultural identity, and engage with modernity. The study concludes that the transformations of Tak-Dast are indicative of broader socio-political and technological trends that reconfigure the meaning and function of local music traditions in Iran. Its genealogy thus serves as a lens to understand how cultural practices endure, adapt, and contest dominant narratives in rapidly changing contexts. این پژوهش با هدف تحلیل فرایندهای فرهنگی، تاریخی و گفتمانی مؤثر بر شکل‌گیری و دگرگونی موسیقی تَک‌دَست در مازندران انجام شده است و می‌کوشد نشان دهد چگونه این موسیقی از یک سنت آیینی وابسته به کشتی‌های محلی و ساختاری مردانه، به گونه‌ای از موسیقی مردم‌پسند دیجیتال تبدیل شده است. روش پژوهش مبتنی بر راهبرد کیفی است که با تلفیق تبارشناسی فوکویی و قوم‌نگاری دیجیتال انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده میدانی، تحلیل اسناد متنی و تصویری و بررسی بازنمایی‌های رسانه‌ای گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد نقطه عطف این دگرگونی، گسست از چارچوب آیینی و بومی در پی ورود رسانه‌های ضبط و پخش و تشدید آن با گسترش فضاهای دیجیتال در دهه ۱۳۸۰ است؛ گسستی که به بازآرایی رابطه سنت، قدرت و مصرف فرهنگی انجامیده است. موسیقی تَک‌دَست در این فرایند، با تأثیرپذیری از فناوری، رسانه، مهاجرت و منطق بازار، به پدیده‌ای چندوجهی در حوزه موسیقی مردم‌پسند بدل شده و با تلفیق سبک‌های پاپ و عناصر غیربومی و نیز افزایش حضور زنان در اجرا و بازنمایی، معانی فرهنگی تازه‌ای یافته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد تَک‌دَست امروز عرصه‌ای برای بازنمایی سوژگی، مقاومت در برابر گفتمان‌های مسلط و مذاکره فرهنگی میان سنت و مدرنیته است که در بستر دیجیتال، هویت محلی را بازتعریف کرده و نظم‌های جنسیتی، نهادی و فرهنگی را به چالش می‌کشد.

https://jfadram.ut.ac.ir/article_101598_b6d9f011ecc1d90ba8b1675b446f5a65.pdf

دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 31 2 2026 06 22 The Development of Interactive Narratives in Video Games Based on Non-verbal Storytelling Elements: A Case Study of Little Nightmares Series توسعه روایت های تعاملی در بازی های رایانه ای بر پایه عناصر داستانگویی غیرکلامی با مطالعه موردی مجموعه کابوسهای کوچک 79 89 100577 10.22059/jfadram.2025.385517.615971 FA علی رازی‌زاده استادیار گروه هنرهای رسانه‌ای، دانشکده دین و رسانه، دانشگاه صداوسیما، قم، ایران Journal Article 2024 11 17 In recent years, video games have emerged as a prominent and influential medium in the realm of art and entertainment, revolutionizing storytelling methods. One significant aspect of this transformation is the innovative narrative techniques employed in games, offering players immersive and impactful experiences. Among these, non-verbal storytelling elements have gained prominence, particularly in games lacking dialogue. This study delves into the utilization of these elements in the Little Nightmares, a notable example of a non-verbal game with intricate and evocative environmental design. The primary objective of this research is to examine and analyze the various functions of non-verbal storytelling elements, such as environmental design, music, character movement, and object interactions. The study seeks to understand how these elements can effectively convey a complex and emotional narrative without the need for dialogue, while simultaneously enriching the player's experience. In other words, this research explores how the use of colors, lighting, sound, music, character movements, and environmental changes can evoke specific emotions and concepts like fear, anxiety, and loneliness, transforming the game into a profound, wordless experience. The research methodology focuses on a qualitative approach, utilizing an inductive process to gather and analyze data from various video games across different genres. It begins with the collection of data through a documentary review of works that incorporate non-verbal storytelling elements. The Little Nightmares is specifically chosen due to its distinctive ability to convey intricate, emotional narratives without relying on spoken dialogue. Instead, the game uses elements like environmental design, music, and sound to create an immersive and emotionally charged experience for the player. To analyze these elements, the research employs open coding to categorize the data and uncover patterns and relationships. The constant comparative method is then used to compare and refine these categories, allowing for the identification of key themes and trends. In the conceptual narrative model phase, these identified categories are examined in terms of their functional roles in storytelling. The study further explores how these non-verbal elements align with and complement other aspects of the game, such as visual design, music, and sound, to evaluate how effectively they contribute to advancing the overall narrative of the game. The research findings indicate that the use of non-verbal elements in Little Nightmares has fostered empathy with the characters and the game world. The game creates an atmosphere where players, without dialogue, connect with the game's concepts and emotions, engaging in a deep psychological experience. This research highlights the importance of non-verbal storytelling in creating engaging, impactful, and artistic games. With the rise of technologies like virtual reality (VR) and augmented reality (AR), this narrative style can play a key role in designing future interactive games. These findings can serve as a model for video game production, especially in artistic, philosophical, and psychological areas, contributing to high-quality interactive works. Future research could explore comparative studies of non-verbal elements in various games and their cultural and genre-specific impacts, as well as the effects of these elements in newer games with VR and AR technologies. پژوهش حاضر به بررسی مکانیسم‌های داستان‌گویی غیرکلامی و نقش آن‌ها در توسعه روایت‌های تعاملی در بازی‌های رایانه‌ای می‌پردازد. با توجه به ویژگی‌های بین‌رشته‌ای بازی‌های رایانه‌ای به‌عنوان یک رسانه هنری، این مطالعه بر نحوه تعامل و هم‌افزایی مؤلفه‌های دیداری و شنیداری در خلق تجربه‌های داستانی متمرکز است. در این پژوهش، مجموعه بازی‌های کابوس‌های کوچک مورد تحلیل قرار گرفته است؛ آثاری که روایت خود را نه از طریق گفتار و دیالوگ‌ها، بلکه با استفاده از داستان‌گویی محیطی، اتمسفر صوتی و کنش‌های حرکتی پیش می‌برند. این بازی‌ها با بهره‌گیری از مؤلفه‌های غیرکلامی، فضایی درگیرکننده ایجاد می‌کنند که باعث تعامل عمیق‌تر کاربر با داستان و شخصیت‌ها می‌شود. روش پژوهش از نوع تحلیلی-تفسیری با رویکرد استقرایی است که داده‌ها به شیوه اسنادی جمع‌آوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهند که استفاده هوشمندانه از مؤلفه‌های غیرکلامی در بازی‌های رایانه‌ای، نه‌تنها تجربه کاربر را از جنبه هنری غنی‌تر می‌کند، بلکه موجب تحول در شیوه‌های روایت در صنعت بازی شده و به پیشبرد داستان‌ها به شکلی نوآورانه و مؤثر کمک می‌نماید. در این بازی‌ها، عدم استفاده از دیالوگ‌ها به معنای سکوت محض نیست، بلکه به‌عنوان یک انتخاب روایی، داستان از طریق مؤلفه‌های دیگر مانند طراحی محیط، موسیقی و حرکات شخصیت‌ها روایت می‌شود. این روش به‌طور مؤثری کاربر را درگیر داستان کرده و ارتباطی غوطه‌ورانه با محیط و شخصیت‌ها برقرار می‌کند.

https://jfadram.ut.ac.ir/article_100577_f62103fdb28ba57ffdf2542d47f651b2.pdf

دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 31 2 2026 06 22 Ethnographic Reading of Animation: Representation of Cultures and Societies in Visual Media with Emphasis on Margaret Mead’s Views (Case Study: The Anime ‘The Tale of the Princess Kaguya’) خوانش قوم‌نگارانه انیمیشن: بازنمایی فرهنگ‌ها و جوامع در رسانه‌های تصویری با تأکید بر آراء مارگارت مید (مطالعه موردی: انیمه داستان شاهدخت کاگویا) 91 106 101087 10.22059/jfadram.2025.388101.615995 FA سید محمد طاهری قمی استادیار، گروه ارتباط تصویری، دانشکده هنرهای تجسمی دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. Journal Article 2025 01 04 In sociological studies of films, semantic and content analysis play a pivotal role. Various methods, such as semiotics, qualitative content analysis, reception theory, structuralism, post-structuralism, discourse analysis, and textual analysis, are employed to uncover the meaning behind films. Each of these methodologies uniquely contributes to revealing different layers of a film’s narrative, symbols, and societal implications. Additionally, films can be analyzed within specific discourses and cinematic contexts to derive deeper meanings and insights. In recent decades, the expansion of cultural discourses and studies has greatly contributed to a better understanding of cinema and films. Scholars within cultural studies, with attention to the traditions inherent in this discipline, have sought to clarify the differences and similarities between cultural analysis and other fields of study, while also preventing potential misuses of cultural interpretations. Ethnography, as a research methodology within the social sciences, aids in the analysis and comprehension of cultures, behaviors, and human experiences. Animation has secured a special place in the hearts of audiences, particularly children and adolescents. Through the use of imagination, art, and technology, animation creates captivating and impactful stories that introduce various beliefs, values, and cultures to its viewers. Analyzing animation from an ethnographic perspective could provide valuable insights into how cultures and societies are represented within this medium. This medium can serve as a reflection of the artistic styles of a particular period and the aesthetic domains that arise from the collective cultural understanding of an art form or are derived from specific metaphors. Animation has the capacity to present narratives that reference the created characters and their cultural and social backgrounds. Margaret Mead is best known for her works in anthropology and ethnography. Her theories on culture and identity have left a significant mark on cinematic and animation studies. This research utilizes an ethnographic approach to examine and analyze animation, with the goal of exploring the diverse elements of cultural and societal representations in animation and how they can be interpreted from an ethnographic perspective, relying on Margaret Mead’s ideas. The primary research question for this study is as follows: "What are the various elements of cultural and societal representation in animation, and how can they be understood through an ethnographic approach based on Margaret Mead's views?" This study analyzes symbols, narratives, language, cultural discourses, and social impacts within animation, presenting the results of these investigations through concrete examples. Through the case study of the anime The Tale of the Princess Kaguya, this research illustrates how animation can act as a tool for cultural expression and social reflection. An ethnographic reading of this animation highlights the medium’s potential as a means of cultural articulation and a reflection of societal dynamics. The analysis of animation from an ethnographic perspective, especially in today’s multicultural and globalized world, holds significant importance. انیمیشن به‌عنوان یکی از مهم‌ترین رسانه‌های تصویری در عصر حاضر، نقش قابل‌توجهی در شکل‌دهی به تصورات و باورهای فرهنگی دارد. این رسانه قادر است روایت‌هایی را ارائه کند که به شخصیت‌های خلق‌شده و زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی آنها اشاره دارد. مارگارت مید یکی از مشهورترین قومنگاران و انسان‌شناسان قرن بیستم است. نظریات او در مورد فرهنگ و هویت بر تولیدات سینمایی و انیمیشن تأثیر گذاشته است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره‌گیری از تکنیک تحلیل محتوای کیفی و با هدف واکاوی مؤلفههای مختلف بازنمایی فرهنگ‌ها و جوامع در رسانه انیمیشن و شیوه خوانش آنها از منظر قومنگاری با تکیه‌بر آراء مارگارت مید، با تأکید بر الگوهای فرهنگی، پرداخته است. پرسش اصلی پژوهش حاضر این‌گونه مطرح میگردد: «مؤلفههای مختلف بازنمایی فرهنگ‌ها و جوامع در رسانه انیمیشن و شیوه خوانش آنها از منظر قوم‌شناسی با تکیه‌بر آراء مارگارت مید کداماند؟» در این مطالعه، به تحلیل نمادها، روایت‌ها، زبان و گفتمان‌های فرهنگی و تأثیرات اجتماعی انیمیشن‌ پرداخته شده است. نتیجه این پژوهش با استفاده از انیمه داستان شاهدخت کاگویا به‌عنوان یک مطالعه موردی، نشان داده است که انیمیشن می‌تواند به‌عنوان یک وسیله برای بیان فرهنگی و انعکاس اجتماعی عمل کند. مطالعه و تحلیل انیمیشن‌ها از دیدگاه قوم‌نگاری، به‌ویژه در دنیای چندفرهنگی و جهانیشدة امروز، اهمیت ویژه‌ای دارد.

https://jfadram.ut.ac.ir/article_101087_6776286fae59cf0e946587702c3c890f.pdf