دانشگاه تهراننشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی2228-601230220250622The Aporia of Reality/Imagination: Uncertainty in Selected Iranian Monodramas and Surrealist Dramasآپوریای واقعیت/خیال: عدم قطعیت در منتخبی از مونودرامها و درامهای سوررئالیستی ایرانی71810118010.22059/jfadram.2025.385240.615968FAمحمدباقرقهرمانیدانشیار گروه هنرهای نمایشی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.رحمتامینیدانشیار گروه هنرهای نمایشی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.سحرمشگین قلمدکتریتئاتر،گروههنرهاینمایشی،دانشکدگان هنرهایزیبا،دانشگاهتهران،تهران،ایران.Journal Article20241111This research explores how the aporia of reality and imagination functions as a rhetorical tool that renders drama as self-deconstructive. Aporia, understood as a moment of undecidability leading to interpretive impasse, enables the deconstruction of binary oppositions—most notably, reality versus imagination and objectivity versus subjectivity. In this context, reality is not positioned above imagination but is shown to contain and depend upon it. Similarly, so-called objective reality is revealed to be a construct shaped through subjective perception, thereby destabilizing the opposition between subject and object. This aporetic dynamic is particularly evident in monodramas focused on a single character and in surrealist dramas. This study focuses on those monodramas in which the actor plays only one character. In other words, the issue under study is the dramatic manifestation of the individual's mentality and psyche, not monodramas in which an actor gives life to different characters. In monodramas such as <em>The Anniversary Present</em> by Afshin Hashemi and <em>Where is This Place?</em> by Naghmeh Samini, the characters’ internal perspectives constitute the entirety of their world. Reality becomes a subjective construct, and external world ceases to exist independently of the character’s mind. As a result, the object/subject opposition collapses. Moreover, the audience is left unable to distinguish which elements of the characters’ narratives are based on ‘reality’ and which on “imagination”, thus deconstructing that binary as well. A similar logic applies to surrealist dramas such as <em>Khanumche and Mahtabi</em> by Akbar Radi and <em>Sleeping in an Empty Cup</em> by Naghmeh Samini, where reality and imagination are so deeply entangled that any clear boundary between them dissolves. At times, one character’s reality is perceived as another’s imagination, reinforcing the notion that these categories are not stable or separate but mutually constitutive. The interactions of reality and imagination in surrealist drama becomes aporetic in a way that reality and imagination must be accepted simultaneously. In both subgenres, aporia serves not only to challenge binary logic but also to foreground the distinction between “truth” and “reality.” While reality refers to observable phenomena, truth emerges through subjective interpretation—perceived, processed, and reassembled within human consciousness. Attention to “imagination” in monodrama and surrealist drama transcends traditional boundaries and enters a world of universal truths, a concept that seems to present intuitive knowledge in a dramatic form, and in this way invites the audience to think critically about the concept of “truth.” Furthermore, these aporetic monodramas and surrealist dramas present reality as impermanent, flexible, and deeply dependent on the inner states of the character. From a broader theoretical perspective, monodrama and surrealist drama offer insight into the nature of truth and human connection. By blurring the lines between reality and imagination, and between objectivity and subjectivity, these forms invite critical engagement from the audience, who must navigate meaning without relying on fixed oppositions. Instead of affirming one pole of the binary over the other, spectators are prompted to inhabit both simultaneously. This approach generates new interpretive possibilities in drama and, by extension, in life. Consequently, these dramatic forms emerge as fundamentally aporetic and self-deconstructive.مفهوم عدم قطعیت در تاروپود جهان امروز تنیده و مفهومی مانند «واقعیت» را نیز درگیر خود کرده است. با اینکه به طور سنتی واقعیت در تضاد با خیال در نظر گرفته می شد، مطالعات بسیاری رابطه ی این دو را دارای همپوشانی می دانند. این پژوهش در پی نمایاندن چگونگی ایجاد این درهم تنیدگی معنایی در درام است. در بنیان فکنی ژاک دریدا، این درهم تنیدگی که در نتیجه ی تصمیمناپذیری است، آپوریا نامیده می شود. به نظر می رسد اگر متن آپوریای واقعیت/خیال را نشان دهد، خود-بنیان فکن می شود، یعنی خودِ متن درهمتنیدگی این دو مفهوم را نشان میدهد. پژوهش حاضر، یک مطالعه کیفی مبتنی بر روش توصیفی-تحلیلی است که با بهرهگیری از شیوه اسنادی و بررسی نظاممند منابع کتابخانهای و الکترونیکی، به تحلیل تقابل واقعیت/خیال در نمایشنامههای <em>هدیه جشن سالگرد</em>، اینجا کجاست، <em>خانمچه و مهتابی</em> و <em>خواب در فنجان خالی</em> پرداخته است. این پژوهش بر فرض بنیادین استوار است که مونودرام و درام سوررئالیستی دارای ماهیتی خود- بنیانفکن هستند؛ ازاینرو، عملکرد آپوریا در این آثار مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد مونودرام با نمایش ذهن شخصیت و مفهوم واقعیت سوبژکتیو، و درام سوررئالیستی با کنار هم قرار دادن لحظات «واقعی» و «خیالی» خود-بنیانفکن و آپوریایی هستند. علاوه براین، آپوریای واقعیت/خیال به مفهوم «حقیقت» در تقابل با «واقعیت» نیز اشاره دارد. آپوریا همسو با «حقیقت» است که در آن، عین از طریق ذهن دریافت میگردد و درام گویی رگه هایی از «حقیقت» جهان را نیز می نمایاند، مفهومی که خود نمایندهی خود-بنیانفکنی است.https://jfadram.ut.ac.ir/article_101180_7cf9fd244df0526268fa5770e36f45ab.pdfدانشگاه تهراننشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی2228-601230220250622Phenomenological Analysis of the Representation of Abnormal Bodies in Plays: House, Winter 66, Honeymoon, and Dog's Heartتحلیل پدیدارشناختی بازنمایی بدنهای نابهنجار در نمایشنامههای خانه، زمستان 66، ماه عسل و دل سگ19309998510.22059/jfadram.2024.381227.615926FAزهراکشفیدانشجویدکتری،گروهپژوهشهنر،دانشکدهپژوهشهایعالیهنروکارآفرینی،دانشگاههنراصفهان،اصفهان،ایران.صدرالدینطاهریاستادیار، گروه پژوهش هنر، دانشکده
پژوهشهایعالیهنروکارآفرینی،دانشگاههنراصفهان،اصفهان،ایران.0000-0003-2507-7533Journal Article20240830Iran's dramatic literature contains a variety of characters and narratives that can help us understand contemporary history. Phenomenology of illness, which explores the experiences of individuals with abnormal bodies during illness, examines the lived experiences of this social minority. In this article, the authors discuss the representation of the patient's body in selected works of Iranian dramatic literature and compare the physical experiences of the characters. The goal is to explore how sick or abnormal bodies are portrayed in contemporary Iranian performing arts and to propose ways to address negative attitudes toward these bodies in artistic creation.<br />This qualitative research was conducted using a descriptive-analytical method and relied on documentary sources for data collection. The authors note that the representation of sick bodies in contemporary Iranian drama literature is limited, but aspects of illness phenomenology and physical disorder symptoms are evident in the descriptions of the characters in the discussed plays. The authors suggest that a more accurate understanding of body awareness disorders can help artists achieve new perspectives and insights in their plays.<br />This research used purposeful sampling for data collection, and the theoretical framework is based on the phenomenological approach. Phenomenology refers to the tradition initiated by Edmund Husserl in the early 20th century and further developed by later philosophers. After Husserl, Martin Heidegger developed the knowledge of phenomenology with a reference to Husserl. Heidegger believed that the world is not something separate from man that can be analyzed. Man and existence are two sides of the same coin. This notion was continued by French philosophers, such as Jean-Paul Sartre and Maurice Merleau-Ponty, who pointed out the importance of the body as a mediator between consciousness and the world.<br />Illness, physical abnormality, or disability puts a person in a social minority position. And like members of any other minority group, the mentally and physically ill may also be subject to being forgotten, marginalized, and ignored.<br />Artists, like other members of a community, are exposed to the harm of misbehavior with this minority group. They may forget and ignore people with diseased or abnormal bodies in their work, marginalize them, fail to understand their different ways of relating to the world, and worst of all, ridicule them or use them to win the audience's pity.<br />Upon reviewing contemporary Iranian dramatic texts for analysis, the authors observed the absence of sick or disabled individuals as the main characters. However, in the selected works, individuals with diseased or abnormal bodies play a central role, and the authors have not looked at them as objects from the outside and sought to understand and convey their experiences to readers by approaching their worldview. Three types of bodies were identified for analysis based on the division of Oliver Sacks: lost, excessed, and transported bodies. The plays "House" and "Winter 66" illustrate the lost body, "Honeymoon" depicts the excessed body, and "Dog's Heart" reflects the transported body.<br />Thus, in the aforementioned plays, different types of abnormal bodies are placed at the center of the story, and their interaction with other characters determines the course of the narrative.<br /> ادبیات نمایشی ایران سرشار از شخصیتها و روایتهای گونهگونی است که موشکافی آنها میتواند فهم ما را از تاریخ اندیشه معاصر ایران افزون کند. پدیدارشناسی بیماری که به بدن زیسته و بیولوژیک فرد در هنگام بیماری یا اختلال میپردازد، فرصتی است برای واکاوی تجربهی زیستهی افراد دارای بدنهای نابهنجار بهعنوان یک اقلیت اجتماعی. الیور ساکس این نابهنجاریها را به سه دستهی بدنهای کاستهشده، زیادیشده و دگردیسیشده بخش میکند. در پژوهش پیشرو به مسالهی بازنمایی بدن بیمار در آثار برگزیدهای از ادبیات نمایشی ایران پرداختهشده و تجربهی جسمانی شخصیتها با اختلالهای بدنآگاهی در مطالعات عصبشناختی مقایسه شدهاست. نگارندگان پس از بررسی متون نمایشی معاصر ایرانی، چهار نمایشنامهی <em>خانه</em>، <em>زمستان 66</em>، <em>ماه عسل</em> و <em>دل سگ</em> را برای بررسی حضور این سه دسته بدن برگزیدند. هدف این پژوهش کیفی که با روش توصیفی ـ تحلیلی و بهرهگیری از منابع اسنادی به انجام رسیده است، بازبینی شیوههای نمایش بدن نابهنجار در هنرهای نمایشی معاصر ایران و بررسی راهکارهای زدودن نگرش منفی نسبت به این بدنها در آفرینش هنری است. گامهای پدیدارشناسی بیماری و علایم تجربهی اختلال در بدنمندی را در توصیفات شخصیتهای نمایشنامههای مورد بحث میشود باز یافت. آشتی با بازنمایی بدنهای بیمار و نابهنجار برپایهی شناخت درست از اختلالهای بدنآگاهی، میتواند یاریرسان هنرمندان برای خلق فرمهای بدیع در نگارش نمایشنامه باشد.https://jfadram.ut.ac.ir/article_99985_29219d5cbf291d7999762319d4e3333c.pdfدانشگاه تهراننشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی2228-601230220250622The Pattern of Scansion of Poetry in Davami’s Vocal Radifالگوی برش شعر در ردیف آوازی عبدالله دوامی314210002910.22059/jfadram.2025.379683.615910FAعلیرضامحمدی کلهسردانشیارگروهزبانوادبیاتفارسی،دانشکدهادبیاتدانشگاه.شهرکرد،شهرکرد،ایران.0000-0002-3567-3235Journal Article20240729Before this study, no independent research has been published about how systems of scansion work in Iranian song, and if a few minor and incoherent cases are found, they are limited to general references, or discussions about the relationship between music and poetry without specific references to the concept of "scansion of poetry". In this article, by examining the Davami vocal Radif, the pattern of poetry scansion in Davami Radif is introduced and analyzed.<br />The samples and musical examples in this article have been selected from the audio collection of Abdallah Davami’s vocal Radif and its notation by Dariush Talai (1398). This article is based on the theory of Omid Tabibzadeh (1382) about the meter of Persian folk poetry. Tabibzadeh considers Persian folk poetry to be of the accentual-syllabic type and he analyzes the meters of folk poetry by using the three concepts of line, half-line, and feet. In his theory, feet and half-line indicate the position of junctures or scansions in folk poetry. Based on Tabibzadeh’s idea, during declamation or reading of folk poetry, the scansions depend on the meter of the poem that this depends on the number of syllables and the position of the accents. Therefore, none of these scansions follows the semantic and linguistic boundaries of the words and phrases, but all of them depend on the meter of the poem.<br />Davami, in the scansion of poetry, is more subject to its folk declamation style. Folk declamation of Persian classical poems imposes the meter of folk poetry on these poems. Therefore, the place of the scansion of poetry is determined according to this folk meter. This way of scansion, rather than depending on the meaning of the poem, is subject to the accentual-syllabic meter of the poem as a formal feature. For this reason, in Davami’s songs, we often encounter offbeat scansions that divide a word or phrase into two or more segments, regardless of the meaning. In conventional approaches to the relationship between music and poetry, this type of scansion is considered incomplete. But the proposed pattern in this article can simply justify all these offbeat scansions. In other words, these scansions are the result of Davami’s songs following of the folk meter of this poem. This pattern has also influenced the formation of the melody of his songs. Many melodic parallels in Davami vocal Radif are formed with a specified meter segment that are set in one or more feet. In this article, the types of these parallels have also been named and introduced and need to be followed up and completed in future research. It seems that this pattern can be considered as a new approach against the current meaning-oriented approaches, in the relationship between music and poetry.در مطالعات مربوط به پیوند شعر و موسیقی، به موضوع برش شعر در موسیقی آوازی ایران چندان توجه نشده است. مقالة حاضر، درپی معرفی شیوه و الگوی برش شعر در ردیف آوازی عبدالله دوامی است. روش گردآوری دادههای این مقاله کتابخانهای و روش پژوهش نیز توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر دیدگاه امید طبیبزاده دربارة وزن شعر عامیانه است. میتوان گفت عبدالله دوامی در برش اشعار، بیش از همه تابع شیوة خوانش عامیانة آنهاست. خوانش عامیانة شعرهای عروضی یا کلاسیک فارسی، موجب میشود تا وزن شعر عامیانه بر این اشعار تحمیل، و تعیین جایگاههای برش شعر نیز همسو با این وزن انجام شود. این شیوة برش، بیش از آنکه در گرو معنای شعر باشد، تابع وزن تکیهای-هجاییِ شعر بهمنزلة یک ویژگیِ صوری است. این الگو بهسادگی میتواند تمامی برشهای نامعمولی را توجیه کند که بیتوجه به معنای شعر، گاه یک واژه یا عبارت را به یک یا چند بخش کاملاً بیمعنا تقسیم میکنند. نقش این الگو را در برخی توازیها و تکرارهای خاص ملودیک در ردیف آوازی دوامی نیز میتوان دید؛ چنانکه توازیهای ملودیک در ردیف دوامی، میان پارههایی شکل میگیرند که حاصل برش بر مبنای خوانش عامیانة شعرند. به نظر میرسد این الگو میتواند رویکردی جدید در برابر رویکردهای معنامحورِ کنونی در حوزة پیوند شعر و موسیقی محسوب شود.https://jfadram.ut.ac.ir/article_100029_613acc46834c3797967c9aa17aa5ef56.pdfدانشگاه تهراننشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی2228-601230220250622A comparative study of the proposed ways of creating Iranian music in the written works of Farhad Fakhredini and Sharif Lotfiمطالعهی تطبیقی روشهای پیشنهادی آفرینش موسیقی ایرانی در آثار مکتوب فرهاد فخرالدینی و شریف لطفی435610027910.22059/jfadram.2025.383826.615954FAنیماخیالیکارشناسارشدآهنگسازی،گروهآهنگسازی،دانشکدهموسیقی،دانشگاههنرایران،کرج،ایران.حمیدرضادیبازراستادگروهموسیقی،دانشکدهموسیقی،دانشگاه هنرایران،کرج، ایران.علیمهدوی سرشتکارشناسارشدگروهآهنگسازی،دانشکدهموسیقی،دانشگاه.هنرایران،کرج،ایران.Journal Article20241029In recent decades, Iranian composers have engaged in Western classical music composition while also considering the characteristics of Iranian instrumental music. This has led them to develop methods for creating music that incorporate a framework grounded in both Western classical music and Iranian musical traditions. Two notable figures, Farhad Fakhredini, and Sharif Lotfi, have presented strategies for this creative process. By analyzing Fakhredini's books <em>Form and Creation in Iranian Music</em> and <em>Harmony of Iranian Music</em>, alongside Ali Ebrahimi's <em>Basics of Creation in Iranian Music</em> (based on Lotfi’s teachings), we gain valuable insights into these approaches. This research aims to interpret and compare these methods, focusing on the understanding of "creation" in Iranian music. Through library research and interviews with these two composers, this article explores how each of them frames the process of making music in the context of Western and Iranian traditions.<br />Farhad Fakhredini emphasizes creativity in music-making, using the term "creation" to highlight the need for originality. For him, creating music is not merely about following established rules but deeply engaging with the material to produce something unique. He believes that Iranian music can benefit from adopting Western harmonic and formal principles while retaining its distinct identity. His approach suggests a balance between innovation and tradition, encouraging composers to explore new ideas within Iran’s musical heritage.<br />Sharif Lotfi offers a different perspective in this field. In his approach, he differentiates between "composition" in the Western sense and "creation" in non-Western, particularly Iranian, music. According to Lotfi, Western classical music is characterized by a structured, systematic approach, with form and harmony playing central roles. In contrast, Iranian music creation is seen as a more fluid, spontaneous process, shaped by cultural and aesthetic traditions rather than rigid compositional rules. For Lotfi, "creation" reflects the intuitive nature of Iranian music, rooted in its cultural context. A comparative analysis of these two approaches reveals both similarities and differences in their interpretations of musical creation.<br />Both Fakhredini and Lotfi value Western composition techniques, but they apply them differently. Fakhredini supports a synthesis of Western methods with Iranian music, while Lotfi focuses more on preserving the authenticity of Iranian traditions and emphasizes the philosophical differences between the two systems. The findings of this research highlight how Iranian composers like Fakhredini and Lotfi have developed unique approaches to music creation, drawing from both Iranian traditions and Western techniques. However, they differ in how they integrate these influences. Fakhredini advocates for blending both traditions, while Lotfi prefers to maintain a clearer distinction between them, particularly in his interpretation of "creation" as inherently Iranian. In conclusion, the methods developed by these composers provide valuable insights into the ongoing dialogue between tradition and innovation in Iranian music. By examining their works and interviews, this research sheds light on how they have responded to the challenges of blending Western teachings with Iranian music. Their contributions offer a framework for understanding the complexities of music creation in contemporary Iran and the broader discussion of cultural preservation versus adaptation.<br /> برخی از آهنگسازانِ ایرانی پس از تحصیل تعالیمِ آهنگسازیِ موسیقیِ کلاسیکِ غرب و باتوجّهبه نوع شناختشان از ویژگیهای موسیقیِ ایرانی، به خلق آثاری پرداختهاند. در این میان فرهاد فخرالدینی و شریف لطفی روشهایی را جهتِ آفرینشِ اثری موسیقایی بر اساسِ موسیقیِ ایرانی بهصورت مکتوب ارائه کردهاند. پژوهش حاضر از نوع کیفی و با روش توصیفی تحلیلی با بهرهگیری از روش اسنادی و مطالعهی نظاممند منابع کتابخانهای، الکترونیکی و مصاحبه، به تحلیل و تطبیقِ شیوهها و استخراج شباهتها و تفاوتهایی که این دو در شیوههای پیشنهادی آفرینش خود ارائه کردهاند، پرداخته شده و این دیدگاهها با دیدگاه سایر افراد در این حوزهها مقایسه شده است. نتایج نشان میدهد که واژهی آفرینش نزد فخرالدینی و لطفی با دو تعبیر استفاده شده است: 1. وجود خلاقیت در ساخت اثر و 2. تأکید بر تمایز میانِ شیوهی ساخت اثر بر اساسِ موسیقیِ فرهنگهای غیراروپایی با اروپایی. همچُنین ترکیبِ موسیقیِ ایران نیز با دو تعبیر بهکاربرده شده است: 1. استفاده از مُتیف و گوشهها که در ردیف موسیقی ایران آمده است و 2. استفاده از گامهای مستخرج از ملُدیهای موسیقی دستگاهی و محلی ایران. با توجه به پاسخ مصاحبهشوندگان دربارهی ملُدی، بافت (هارمنی و کنترپوآن)، فرم و ریتم، هر دو بدون درنظرگرفتن مواردی که از عناصر موسیقی ایرانی استفاده میکنند، روشی متفاوت با شیوهی آفرینش در موسیقی غربی ارائه نکردهاند.https://jfadram.ut.ac.ir/article_100279_b1c083205c51a417023556eb76b7783b.pdfدانشگاه تهراننشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی2228-601230220250622Investigating approaches and policies for film financing: a case study of financing in the Chinese film industryسیاستهای تأمین مالی فیلم و توسعه صنعت سینما: مطالعه موردی چین57709944310.22059/jfadram.2024.371163.615845FAمسعودنقاش زادهدانشیارگروهتلویزیون،دانشکدهتولیدرادیو
وتلویزیون،دانشگاهصداوسیما،تهران،ایران.مهدیقره جه داغیکارشناسارشدسینما،گروهسینما،دانشکدههنر،دانشگاهسوره،.تهران،ایران.Journal Article20240204In order to develop and make the film financing methods more efficient, this study aims to propose new solutions by using the global experiences. The developments of the Chinese cinema industry in recent years have been investigated and various types of film financing methods have been analyzed. The research method in this article is descriptive and qualitative, and documentary method and library and internet sources have been used to identify and compile the findings. At first, a picture of the current state of China's cinema industry in recent years and the changes that have occurred in corresponding to the increase in film production and demand in this country, are presented; then trends and the main challenges of the China's cinema industry at the present are explained. Furthermore, in the discussion and analysis section of the article, the recently approved laws and regulations in the field of film production and financing such as Film Industry Promotion Act are reviewed. In the next section, the main institutions of film production and financing including China Film Group, as the biggest public film production company in the country, and Shanghai Film Group have been investigated and their mechanisms and procedures are explained. Finally, in the last section of the discussion, the different types of financing methods in the Chinese cinema industry have been examined and analyzed in details.<br />According to the findings of the research, the success and growth of the cinema industry in China, in addition to financial resources, reflects the empowerment of the creative sector for the production of higher quality films in all aspects. Also, clarifying and standardizing the regulatory laws and strengthening the laws supporting the film industry and increasing the return rate of investment have encouraged the cinema industry to flourish more. In the field of sources and financing methods, more than ten different methods for financing films are identified. The most important of these methods are: direct financing through public and government budgets which includes funds like: special fund for the development of the national film industry, film and television mutual fund, imported film revenue fund, special film subsidy on major subject matters and other indirect and special financing for films which includes: production incentives such as tax credit, tax rebates, cash rebates and tax shelters; joint investment and financing between national production companies or with a foreign production company; crowdfunding in mostly new and online platforms; financing from the stock market; bank loans; financing funds from other industries; and pre-sale. Also, other methods such as private equity, sponsored financing, venture capital and hot money were also identified, which are relatively less important than the main methods. In general, it can be said that the diversity of financing sources in this country has increased film production and improved the diversity and compatibility of China's domestic cinema market. Among the main financing methods identified, direct investment by public or private companies, loans provided by financial or investment institutions, and foreign investment and joint productions are more important than others.<br /> به منظور مطالعهی زمینههای توسعه و کارآمدسازی شیوههای تأمین مالی فیلم در ایران، در این مقاله، شیوههای تأمین مالی فیلم و راهکارهای توسعهی صنعت سینمای چین، به عنوان یک نمونهی موفق واکاوی شده است. روش پژوهش این جُستار توصیفی ـ تحلیلی است و بــرای گردآوری و تدوین یافتهها از روش اسنادی استفاده شده است. برای دستیابی به یک تصویر روشن، ابتدا چشماندازی از صنعت سینمای چین و روندهای توسعه و چالشهای آن در سالهای اخیر ترسیم شده؛ سپس قوانین و مقررات، نهادهای اصلی تولید و سازوکارها و رویههای موجود در صنعت سینمای چین، تبیین شدهاند؛ و در نهایت انواع روشهای تأمین مالی در صنعت سینمای چین واکاوی شده است. بر اساس یافتههای پژوهش، موفقیتهای اخیر سینمای چین، علاوه بر توسعهی منابع و روشهای تأمین مالی، به شفافسازی قوانین نظارتی، وضع قوانینی برای حمایت از صنعت سینما، افزایش بازده سرمایهگذاری، توانمندسازی بخش خلاقّه و تولید فیلمهای باکیفیتتر، متّکی بوده است. در این مطالعه، بیش از ده روش برای تأمین مالی فیلمها شناسایی شد و نشان داده شد تنوع منابع تأمین مالی در سینمای چین، باعث افزایش تولید و بهبود کیفیت فیلمها و سازگاری بازار داخلی سینمای چین شده است. مهمترین روشهای تأمین مالی، سرمایهگذاری مستقیم شرکتهای دولتی و خصوصی، سرمایهگذاری سایر صنایع، وامهای مؤسسات مالی، سرمایهگذاری خارجی و تولیدات مشترک هستند.https://jfadram.ut.ac.ir/article_99443_6db6faa31ad6992336e000818204573f.pdfدانشگاه تهراننشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی2228-601230220250622Studying the Meaning of Cinematic Techniques Through Experimental Approach: Introducing the Semantic Spectrum Modelواکاوی معنای تمهیدات سینمایی با رویکرد آزمایشگاهی: معرفی مدل طیف معنایی71819904710.22059/jfadram.2024.381119.615925FAسهیلسراجیدانشجویدکتریپژوهشهنر،گروهمطالعاتعالیهنر،دانشکدههنرهایتجسمی،دانشکدگانهنرهایزیبا،دانشگاهتهران،تهران،ایران.مصطفیگودرزیاستاد گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20240819This study introduces the semantic spectrum model for analyzing the meaning of cinematic techniques, proposing it as a more nuanced, precise, and comprehensive alternative to the conventional single-concept approach. The model suggests that the meanings of cinematic techniques should be understood as a spectrum, where multiple concepts coexist with varying degrees of emphasis rather than a definitive single interpretation. This framework accommodates the complex, often overlapping meanings that cinematic techniques can convey, offering a deeper and more flexible understanding of cinematic language.<br />To test this hypothesis, an experimental approach was employed, involving a questionnaire based on selected cinematic techniques from two foundational texts: Cinematic Storytelling and Master Shots Vol. 3. The questionnaire included 17 cinematic techniques, split into two groups: one without a distractor option and one with a distractor option. The distractor was designed according to the semantic spectrum model, representing a meaning closely related to, but distinct from, the expected answer, which was based on the text of the two books, thus testing the audience's tendency toward diverse interpretations.<br />Sixty-nine participants responded to the questionnaire, and their answers were analyzed to determine whether the semantic spectrum model better represented how audiences interpret cinematic techniques. The findings revealed that the distractor options, representing the semantic spectrum model in the second group, attracted 33% of responses—a significant portion of the audience. Furthermore, 13% of those who selected the expected answer in the first group and 20% who chose other options shifted to the distractor option in the second group, suggesting a preference for more nuanced interpretations when available.<br />The study also noted that audience preference for options which were expected to attract more responses—46% in the first group (for the expected answer) and 66% in the second group (for both the expected answer and the distractor)—suggests that when presented with a spectrum of possible meanings, audiences are more likely to consider and engage with multiple interpretations. This reflects the model’s effectiveness in capturing the complexity of cinematic meanings. The results indicate that a spectrum-based approach can significantly enrich our understanding of cinematic language by revealing the layered nature of audience interpretation.<br />These findings highlight the challenges of drawing strict boundaries between the meanings attributed to cinematic techniques and question the adequacy of single-concept interpretations. The semantic spectrum model offers a more meaningful and accurate method for explaining the relationship between cinematic techniques and their meanings, allowing for the coexistence of multiple concepts with varying degrees of influence. This approach provides a more comprehensive understanding of how cinematic techniques can evoke layered interpretations and reflect the complexity of audience engagement with film language.<br />In conclusion, the study demonstrates that the semantic spectrum model is an effective tool for analyzing cinematic meaning, with the potential to open new avenues for research in cinematic studies. The results encourage further exploration and application of this model, suggesting that each cinematic technique, when studied individually, holds substantial potential for deepening our understanding of cinematic meaning through experimental and quantitative methods, while fostering more nuanced interpretations.<br /> با اینکه پژوهشهای آزمایشگاهی و مبتنی بر دادههای کمی در مطالعات سینما کمتر شناخته شدهاند، اما این رویکردها بهسرعت در حال گسترش و پیشرفت هستند. این مقاله نیز با همین رویکرد، مدل طیف معنایی را بهعنوان جایگزینی برای روشهای قطعی و مرزبندیشدۀ فعلی در توضیح معنای تمهیدات سینمایی معرفی میکند. فرضیۀ این پژوهش بیان میکند که نسبت دادن یک معنای مشخص به هر تمهید سینمایی در چهارچوبی قطعی و مرزبندیشده، روشی ناقص برای تبیین معنای تمهیدات است. در عوض، مدل طیف معنایی بهعنوان روشی جامعتر و دقیقتر پیشنهاد میشود که در آن چند معنا با وزنهای متفاوت برای هر تمهید در نظر گرفته میشود. برای آزمون این فرضیه، هفده تمهید سینمایی از دو کتاب داستانگویی سینمایی و دکوپاژهای مرجع 3 انتخاب شده و معنای هریک از آنها در قالب پرسشنامهای چهارگزینهای از مخاطبان پرسیده شد. سوالات به دو گروه تقسیم شدند؛ گروه اول براساس روش فعلی و گروه دوم با استفاده از مدل طیف معنایی طراحی شدند. 69 نفر در این آزمایش شرکت کردند و نتایج نشان داد که مدل طیف معنایی توانسته گرایش مخاطبان را به گزینۀ منطبق با تمهید 33 درصد افزیش دهد. این نتایج نشان میدهد که مدل طیف معنایی قادر به پر کردن خلأ موجود در روشهای فعلی برای تبیین معنای تمهیدات سینمایی است.https://jfadram.ut.ac.ir/article_99047_1be2c9a472709d7db697e0507b675fa4.pdf