دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 31 1 2026 02 20 The Audience's Exposure to the Listening Atmosphere of Ta’zieh Based on Merleau-Ponty's Philosophical Views مواجهه مخاطب با فضای شنیداری تعزیه مبتنی بر آرای فلسفی مرلوپونتی 43 56 101882 10.22059/jfadram.2025.385534.615973 FA سارا نورافشان دکتری فلسفه هنر، گروه فلسفه هنر، دانشکده هنر، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ابوالفضل داودی رکن آبادی استاد گروه هنر، دانشکده هنر و معماری، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران. مهدی حامدسقایان دانشیار گروه کارگردانی و بازیگری، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، دانشگاه تربیت مدرس،تهران، ایران. محمد اکوان دانشیار گروه فلسفه غرب، دانشکده ادبیات، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. محمود دهقانی هراتی استادیار گروه هنرهای نمایشی، دانشکده هنر، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 02 17 This article examines and analyzes the audience’s encounter with the auditory space of Ta’zieh based on the views of Maurice Merleau-Ponty. Using a descriptive-comparative method, it explores the potential capacities of the audience’s phenomenological encounter with the performance process of Ta’zieh to open new theoretical horizons based on philosophical and interdisciplinary approaches for explaining the ritual performance of Ta’zieh.<br />The theoretical framework of this research is phenomenology in general and the perspective of Maurice Merleau-Ponty in particular. The main goal of the article is to explain how a suitable framework can be provided, based on phenomenological encounter of the audience with the auditory space of Ta’zieh according to Merleau-Ponty’s philosophical foundations.<br />The findings indicate that in the event of Ta’zieh, the auditory, visual, tactile, and phenomenological spaces are intertwined and inseparable. According to Merleau-Ponty, this interwoven and unified space creates the overall emotional atmosphere of the Ta’zieh performance.<br />Different forms of Iranian theater have emerged over time from rituals, mourning ceremonies, and celebrations. These theatrical forms have a set of techniques, characteristics, and performance conventions that have been passed down orally from generation to generation. They have evolved and transformed according to the political, cultural, and social features of each era. Therefore, traditional Iranian theater is based on popular culture and religious perceptions. The role and importance of the audience and the impact of the performance style in various forms of Iranian theater, especially Ta’zieh, are undeniable. One of the most significant aspects of Ta’zieh that evokes the emotions and feelings of the audience is their encounter with the auditory space of the performance. Singing, sound, tone, and music are integral parts of Ta’zieh performances. A phenomenological examination of how the audience is influenced by these auditory phenomena can play an important role in explaining how their emotions and feelings are stimulated.<br /> <br />As mentioned, from Merleau-Ponty’s phenomenological perspective, different phenomena create different sensory perceptions. In the process of the Ta’zieh event, the intertwining of auditory and visual spaces in various parts of the performance is evident to enhance emotions and affect the audience. This auditory pattern is adjusted according to the mood of each event. For example, when we encounter the narrative pattern of the performers as the protagonists, the vocal pattern follows a sad and melodic tone; however, when we encounter the event pattern corresponding to the antagonists, the vocal pattern follows a declamatory or aggressive tone, and the performer adjusts their bodily behavior based on this verbal situation, creating a sense of aggression and tension in the audience through this capacity of using auditory space and behavioral patterns. Therefore, in the Ta’zieh event, by combining auditory, visual, tactile, and phenomenological spaces, we face a model for forming the living space of the Ta’zieh performance, where these spaces are inseparable and, based on Merleau-Ponty’s thought, are intertwined and integrated, creating the overall emotional atmosphere of the Ta’zieh space. این پژوهش به تحلیل پدیدارشناسانه نحوه مواجهه مخاطب با فضای شنیداری تعزیه می‌پردازد. هدف اصلی تبیین ساختار یکپارچه این تجربه بر اساس پدیدارشناسی بدنمند موریس مرلوپونتی است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد تطبیقی-فلسفی بوده و چارچوب نظری آن بر مفاهیم کلیدی مرلوپونتی نظیر بدنمندی و لحمیت استوار است. این مقاله در پی پاسخ به این پرسش است که مفاهیم پدیدارشناسی بدنمند چگونه می‌تواند تجربه مخاطب از تعزیه را تبیین کند. بدین‌ترتیب شنیدن، دیدن و لمس در تعزیه از مرز تفکیک‌شده‌ی حواس عبور کرده و در قالبی حس‌آمیز، تجربه‌ای واحد و زیسته پدید می‌آورند. این درهم‌تنیدگی، باعث می‌شود مخاطب نه ناظر بیرونی، بلکه بخشی از رخداد آیینی شود؛ یعنی صوت، تصویر و حرکت در بدن او جذب و با زیست‌جهان شریک می‌گردند. از این منظر، تعزیه الگویی است برای تحقق عملی نظریه‌ی ادراک مرلوپونتی که در آن جهان، بدن و معنا در یک کنش پدیدارشناسانه‌ی واحد تجسد می‌یابند. https://jfadram.ut.ac.ir/article_101882_1dacbc35b6670dbd0bae55086411af10.pdf