2021-07-03T04:30:38Z https://jfadram.ut.ac.ir/?_action=export&rf=summon&issue=7954

2016-11-21 10.22059

نشریه هنرهای زیبا- هنرهای نمایشی و موسیقی هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 2228-6012 1395 21 2 سجاد ستوده میلاد ستوده احمد الستی محمدجعفر یوسفیان‌    قاب‌بندی یکی از مباحثی است که در زیبایی‌شناسی تصویر دارای اهمیت فراوانی می‌باشد. اما علی‌رغم اهمیت این مبحث، تا کنون کمتر پژوهشی را درباره سینمای ایران می‌توان مشاهده نمود که به قاب‌بندی و جنبه‌های آن پرداخته باشد. این مقاله تلاش دارد تا با رویکردی توصیفی- تحلیلی، به زیبایی‌شناسی قاب­بندی و ظرفیت‌های تصویرسازی آن بپردازد. از همین روی در گام اول، هشت فیلم از سینمای ایران در دهه 80 به عنوان جامعه آماری گزینش شده است: سگ‌کشی(بهرام بیضایی،1380)؛ شب‌های‌ روشن(فرزادموتمن، 1381)؛ گاوخونی (بهروزافخمی، 1382)؛ آتش ‌سبز (محمدرضا اصلانی، 1386)؛ شبانه‌روز (امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی،1387)؛ درباره الی(اصغر فرهادی،1387)؛ پرسه در مه (بهرام توکلی، 1388) و جدایی نادر از سیمین (اصغر فرهادی، 1389). در ابتدا برای رسیدن به نتیجه‌ای آشکار، چندین نظریه برگرفته از آرای متفکرانِ متفاوت به عنوان چارچوب نظری مورد استفاده قرار می‌گیرد تا با تحلیل این نظرگاه‌ها در آثار سینماییِ گزینش شده، ماهیتِ کاربردی این مقاله افزایش یابد. در آغاز پژوهش، ماهیت قاب‌بندی و روند توسعه آن بررسی می‌شود. سپس به تصاویرِ درونْ قاب اشاره می‌شود. در ادامه تصاویری واکاوی می‌شوند که خارج از محدوده‌های بستة قاب حضور دارند و علی‌رغم پنهان بودن، فهمیده می‌شوند. در انتها به شیوه‌ای منحصربفرد و کمیاب در قاب‌بندی اشاره می‌شود و ویژگی‌های آن مورد تحلیل قرار می‌گیرد.  قاب‌ بندی قاب‌زدایی سینمای ایران خارج از قاب زیبایی‌شناسی تصویر 2016 11 21 5 14 https://jfadram.ut.ac.ir/article_59693_a76958a00924e6d9baf9907e2ac943c9.pdf

2016-11-21 10.22059

نشریه هنرهای زیبا- هنرهای نمایشی و موسیقی هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 2228-6012 1395 21 2 محمدباقر قهرمانی بهروز محمودی بختیاری پرستو محبی مفهوم دایجسیس (نقل) نخستین بار توسط افلاطون در مقابل میمسیس (تقلید) مطرح شد. سپس ارسطو اصطلاح میمسیس را به حوزۀ درام وارد کرد و به توصیف آن در مقابل هنرهای اپیک (روایی) پرداخت. در دوران معاصر، مبحث دایجسیس و میمسیس در حوزۀ روایت‌شناسی بار دیگر موردتوجه قرار گرفت و به واژگانی کلیدی برای تمایز میان روایت کلامی و درام بدل شد. در نمایش سنتی ایران اما، دایجسیس و میمسیس کاملاً درهم‌تنیده شده است. در این مقاله، با استفاده از مستندات تاریخی، به روش توصیفی- تحلیلی، روند شکل‌گیری نمایش بومی از سنت‌های داستان‌گویی در ایران مورد بررسی قرار می‌گیرد تا از این راه روند انتقال راهکارهای نقلی به زبان نمایشی و پیوند دایجسیس و میمسیس در درام ایران دنبال شود. برای این منظور، نحوۀ ارائة عناصری چون شخصیت، دیالوگ، مکان و زمان در نقالی و تعزیه مورد بررسی قرار می‌گیرد تا نشان داده شود چگونه ارائة داستانی این عناصر، امکان ظهور دایجسیس در درام را ممکن می‌کند. در پایان، مبحث دایجسیس و میمسیس در روایت‌شناسی مورد بازنگری قرار می‌گیرد تا برخلاف ادعای روایت‌شناسان اولیه، ثابت شود این دو اصطلاح نه تعاریفی برای جدا­کردن درام از روایت، بلکه ویژگی‌هایی در درون هر دو می‌تواند باشد.   دایجسیس میمسیس روایت‌شناسی نمایش ایرانی نقالی تعزیه 2016 11 21 15 24 https://jfadram.ut.ac.ir/article_59694_28a418591af641d903956be9595a266c.pdf

2016-11-21 10.22059

نشریه هنرهای زیبا- هنرهای نمایشی و موسیقی هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 2228-6012 1395 21 2 فرزانه قبادی محمد رضا حسنائی در این مقاله، متامورف فراتر از یک تکنیک انیمیشن، و به­عنوان شیوه­ای بیانی که ساختار استعاری دارد، مورد مطالعه قرار می­گیرد. منظور از ساختار استعاری، ساختاری دو بخشی است که در آن دو شکلی که قرار است به هم تبدیل ­شوند، دارای شباهت­های ظاهری و یا مفهومی با یکدیگرند. این شباهت، عامل جانشینی و معناسازی است. همچنین این تکنیک را می­توان قابل مقایسه با شعر و رویا که مصادیق تخیل شاعرانه­اند، دانست. هدف اصلی این پژوهش، تعیین شباهت­های ساختاری میان تکنیک متامورف و تخیل شعرگونه است. درک شیوه بیانی متامورف، با توصیف انواع مورف در نمونه­های انیمیشنی و مطالعه تطبیقی ساختار آنها با ساختار انواع شیوه­های بیان در نظریات رومن یاکوبسن در زبان­شناسی امکان­پذیر می­باشد. برای شناسایی ساختار تخیل شعرگونه، از نظریات زیگموند فروید در تحلیل رویا استفاده شده است. طی این پژوهش درخواهیم یافت که تکنیک متامورف، بستر مناسبی را جهت به تصویر کشیدن تخیل شاعرانه در اختیار فیلمساز انیمیشن قرار می­دهد، که با استفاده از قواعدی که در مقاله مشخص شده است، می­تواند مسائل خیال­انگیز و رویاگونه را به کمک آنها به تصویر کشد.     بیان متامورف تخیل شاعرانه انیمیشن رویا شعر 2016 11 21 25 32 https://jfadram.ut.ac.ir/article_59695_4ed4c3fdea747ab4f00ec6cca4be42bb.pdf

2016-11-21 10.22059

نشریه هنرهای زیبا- هنرهای نمایشی و موسیقی هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 2228-6012 1395 21 2 سپیده باقری لویه ناهید احمدیان ادبیات بومی، یکی از اَشکال ادبیات است که به پژواک تاثیرات اقلیمی در شیوه، اصول، اعتقادات و به طور کلی سبک زندگی ساکنان آن اقلیم می­پردازد. مقاله حاضر، ویژگی­های اقلیمی دو نمایش­نامة مرگ در پاییز اثر اکبر رادی و فن نوشتة کاریل چرچیل را، به شیوه تطبیقی-تحلیلی مورد بررسی قرار داده است. مرگ در پاییز، روایتگر زندگی خانواده­ای در یکی از روستاهای گیلان است و فن احوال شماری از اهالی یک منطقه را در سرزمین­های شرقی انگلستان به تصویر می­کشد. در این مقاله، ویژگی­های بومی دو نمایش­نامه در پنج بخشِ اوضاع جغرافیایی، وضعیت زراعی و معیشتی، گویش محلی، مناسبات اقتصادی و ویژگی­های جغرافیای انسانی، مورد کاوش قرار می­گیرند. ره­آورد این مطالعه دو دستاورد است: نخست آنکه نشان می­دهد در هر دو اثر، نوع اقلیم، تعیین­کننده بسیاری از ویژگی­های انسان­شناسانه و قومی است. و دوم آنکه برغم تفاوت­های فرهنگی و جامعه­شناختی در میان اقوام و ملیت­های مختلف، و نیز با وجود سبک پرداخت متفاوت نویسندگان و رویکرد آنها به مسائل بومی، این آثار در مولفه­های بنیادین خود، مشترکات چشمگیری دارند که می تواند در نگاهی کلی­تر به درک بهتر و ژرف تری از فرهنگ های مختلف بیانجامد.  اکبر رادی کاریل چرچیل مرگ در پاییز فِن گیلان شرق انگلستان 2016 11 21 33 40 https://jfadram.ut.ac.ir/article_59696_02df8029284a1159420dafc8665ab399.pdf

2016-11-21 10.22059

نشریه هنرهای زیبا- هنرهای نمایشی و موسیقی هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 2228-6012 1395 21 2 فرهاد سلیمان نژاد این مقاله تفسیری است تاریخی بر سه‌گانة اورستیا اثر آیسخولوس، که بر آن است تا ایدة سیاسی این سه‌گانه را با استمداد از روش مطابقت تاریخی اثر و تاریخ سیاسی یونان باستان تبیین کند. دستمایة این مقاله برای تحقق این هدف، تبیین موضع‌گیری اورستیا در برابر انحلال آریوپاگوس است. آریوپاگوس، نهادی قضایی بود که بر حُسن اجرای قوانین در آتن نظارت داشت و در پی سال‌ها مجادلات سیاسی الیگارشی و دموکراسی آتن، در 460 ق.م توسط دموکرات‌ها منحل شد. دلیل این اقدام این بود که این نهاد طی سالیان متمادی، از کارکرد نظارتی و دموکراتیک خود تهی شده و به اهرم اِعمال فشار اشراف علیه مردم مبدل شده بود. هدف این مقاله، تبیین موضع سیاسیِ آیسخولوس در برابر مجادلات سیاسی دموکراسی و الیگارشی آتن است. بنابه یافته‌های مقاله، آیسخولوس نه از دموکراسیِ افراطی جانبداری می‌کند و نه از الیگارشیِ ستیزه‌جو. بلکه وی خواستار استقرار شکلی از حکومت است که می‌توان آن را «حاکمیت قانون» نامید. فی‌الواقع آیسخولوس وفادار به قسمی عقلانیت و اعتدال سیاسی در برابر دو قسم از افراط سیاسی است. قسم نخست این افراط، پافشاری بر سنت و خون­خواهی است؛ و قسم دوم آن انحلال انقلابیِ نهادی قانونی است که فلسفة وجودی‌اش حاکمیت عقلانیت در عرصة سیاسی است.  آیسخولوس اورستیا آریوپاگوس اعتدال سیاسی تدبیر عقلانی 2016 11 21 41 52 https://jfadram.ut.ac.ir/article_59697_6ca4f2b9268fae57e5097e7e10b26711.pdf

2016-11-21 10.22059

نشریه هنرهای زیبا- هنرهای نمایشی و موسیقی هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 2228-6012 1395 21 2 آذین موحد زهرا کشاورز سبک نوازندگى فلوت در دوران معاصر که معیارها و استانداردهاى جهانشمولى را دربرمى­گیرد، تحت نفوذ مکتب فرانسه توسعه یافته و کنسرواتوار پاریس در پایه­ریزى رویکردهاى پداگوژیک در نوازندگى این ساز، نقش کلیدى داشته است. علی­رغم تعداد زیاد کتب و تمرینات به جای مانده از معلمان این مؤسسه، هیچیک از آنها دستورالعملی مربوط به تکنیک صداسازی و سونوریته مطرح نکرده­اند و هر آنچه باقی مانده است، موارد مربوط به مهارت­های مکانیزم و آرتیکولاسیون است. امروزه در جوامعی که موسیقی کلاسیک از ارکان فرهنگ بومی آنها نیست، عدم آشنایی با مفاهیم سونوریته و صداسازی، آموزش و اجرای این سازها را با نقصان روبرو کرده است. این تحقیق با استفاده از منابع کتابخانه­ای و مبتنی بر تجربیات شخصی، با معرفی معیارهایی برای کیفیت صوت، آن­طور که مدنظر معلمان مکتب کنسرواتوار پاریس بوده است، تمرین­های بنیادی و دستورالعمل­های مناسبی را برای دستیابی به سونوریته صحیح معرفی می­کند. در این بررسى، سه عنصر  مهم یعنی هوموژنئیته، اگالیته، و سوپلس که از نوشته­ها و گفته­های معلمان فرانسوی استخراج شده، به­عنوان شالودة صداسازی در مکتب نوازندگى فلوت فرانسه معرفى می­شوند و با تمرین­های ارایه شده، راهکارهایی برای دستیابی به کوک پایدار، تمبر، رنگ­آمیزی و تلفیق صدا معرفی می­کند. فلوت سونوریته پداگوژی کنسرواتوار پاریس سازهای بادی 2016 11 21 53 62 https://jfadram.ut.ac.ir/article_59698_e34b2a97b6fcd7028faa7fb81059fbab.pdf

2016-11-21 10.22059

نشریه هنرهای زیبا- هنرهای نمایشی و موسیقی هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 2228-6012 1395 21 2 سید حسین میثمی در این مقاله به موسیقی دورة غزنوی پرداخته می­شود. هدف از این تحقیق، کشف تحولات تاریخی موسیقی یکی از سلسله­های ترک تبارِ دوران میانی تاریخ ایران است. روش تحقیق، توصیفی و تحلیلی است که علاوه بر تشریح وقایع، تلاش شده چرایی و چگونگی تحولات موسیقی مورد تحلیل قرار گیرد. در این مقاله، دو جنبة اجتماعی و تخصصی موسیقی، اساس ساختار مقاله را تشکیل می­دهد. بر اساس شواهد می­توان احتمال داد که در این دوره، سازمان منسجمی در دربار برای موسیقی وجود داشته است؛ دست­اندرکاران این تشکیلات، مسئولیت مشخصی را برعهده داشته­اند. ورود لوریان/ لولیان اسیر از هند و سند به قلمرو غزنوی، آغازی برای پراکندکی و مهاجرت تدریجی آنان به خارج از ایران شد. در زمینة تألیف مباحث نظری، تلاش­هایی صورت گرفته که تا حدودی جنبه­های مبهم نظام موسیقایی این دوره را بازتاب می­دهد. با مقایسة مباحث نظری رسالة موسیقی نیشابوری با رسالة ادوار صفی­الدین (مؤسس مکتب منتظمیه)، می­توان به شباهت­ها و تفاوت­هایی در عرصة نظری -  عملی شرق و غرب تمدن اسلامی پی برد. این شباهت­ها و تفاوت­ها عمدتاً به نظام پردگی و ریتمیک برمی­گردد.    موسیقی غزنوی دربار و موسیقی اهل موسیقی لوریان/ لولیان نظام موسیقایی 2016 11 21 63 68 https://jfadram.ut.ac.ir/article_59699_65f23122647a5a4064834706097909d1.pdf

2016-11-21 10.22059

نشریه هنرهای زیبا- هنرهای نمایشی و موسیقی هنرهای نمایشی و موسیقی 2228-6012 2228-6012 1395 21 2 ساسان فاطمی غزل‏خوانی، که در محافل رسمی بیشتر با نام «کوچه‏باغی» یا با نامِ خودساختة «بیات تهران» شناخته شده است، نوعی آواز با وزن آزاد بر روی اشعار شعرای فرهنگ شفاهی، و گاه شعرای کلاسیک است که به‏ویژه در تهران و شهر ری خوانده می‏شود. جایگاه این آواز در فرهنگ موسیقایی رسمی به‌طور وسیعی متأثر از جایگاه اجراکنندگان آن در جامعه است که غالباً به قشری که به‌نام‌های مختلف، مثل داش، داش‌مشدی، گردن‌کلفت، جاهل و غیره خوانده شده، تعلق دارند. این قشر فرهنگی‏ـ اجتماعی، همواره نماینده‌ی دو خصلت متضاد بوده و با نوسان میان جوانمردی و اوباشی‌گری، گاه احترام و گاه انزجار افراد جامعه و تقریباً همواره، سوءظن و بی‌اعتمادی آنها را برانگیخته‌ است. غزل‏خوانی، درواقع مانند چهارپاره‏خوانیِ با وزن آزاد در مناطق مختلف ایران، نوعی شعرخوانیِ ملحون است که، به‏علت پیوندش با سنت شاعری در فرهنگ ایرانی، نمادی از فرهیختگی در دل فرهنگِ عامیانه یا مردمی به حساب می‏آید و به این ترتیب، حداقل برای گردن‏کلفت‏های خوش‏نام و جوانمردی که از این هنر بهره‏مندند، مایة تشخص و تمایز اجتماعی است. این نوع آواز، از یک فرمِ ترکیبی معین تبعیت می‏کند و از نظر نظام موسیقایی، وابسته به نظام موسیقی کلاسیک ایرانی است، اما از پیچیدگی‏های فنیِ آواز کلاسیک بهره نمی‏برد.   غزل‏‏ چهارپاره‏ داش‏مشدی کوچه‏باغی بیات تهران 2016 11 21 69 76 https://jfadram.ut.ac.ir/article_59700_a39d51d3a00d2149eaac922a16b8ef76.pdf